Nr 5 bus 6: da Silva

Hoeveel mensen er precies in het appartement van Da Silva verblijven, is niet helemaal duidelijk. Zeker is dat Da Silva er zelf woont. Zijn naam staat op de bel. De moeder zie je `s morgens met de twee kinderen naar school hobbelen. Verder lopen er veel andere mannen en vrouwen in en uit. Je ziet ze zowel `s morgens als `s avonds laat. En als het heel warm is, durven ze wel eens met zijn allen in het voorportaal rond te hangen. Het aantal bewoners van nr. 6 is niet geweten, maar dat ze er muziek maken staat vast. Daar kan zowat de hele blok van meegenieten.

Dat die mannen en vrouwen hier zomaar binnen en buiten lopen, is misschien omdat Da Silva voorzitter is van de lokale capoeiraclub. Hij leert de kleine kindjes van de stad spelen op een echte birimbao. En de tieners ritmische karatesprongen. Hij doet dat met passie en overgave. De kleine kindjes hebben hem graag. De tieners respecteren hem.

In het gebouw weten ze daar niets van. Ze weten alleen dat er veel volk bij Da Silva binnen en buiten loopt en dat ze altijd de voordeur laten openstaan. En dat ze veel lawaai maken, daar op het derde met hun trommels en getingel en getangel.

Advertenties
Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , | 1 reactie

De veronderstellingen

Annelies Verbeke schrijft met De veronderstellingen een sprankelende verhalenbundel.

verbekeHet boek bestaat uit een tiental kortverhalen die zich zo goed als allemaal in het hier en nu afspelen. Het zijn op zichzelf staande verhalen, maar ze worden met elkaar verbonden door het hoofdpersonage van het ene te laten opduiken als bijrol in het andere verhaal. De veronderstellingen gaat over vooroordelen en in een tiental tafereeltjes schetst Annelies Verbeke een meedogenloos portret van onze moderne tijd. Ze lacht met de huidige consumptiemaatschappij, maar tegelijk slaagt ze erin om mededogen te tonen voor de personages die er zich in voortbewegen.

Het genre van de kortverhalen ligt Verbeke wel. Het boek leest als een sneltrein. Er is geen enkel woord overbodig en ze heeft aan één zin genoeg om een personage te typeren. Annelies Verbeke schrijft sprankelende zinnen en doet het allemaal zo simpel lijken.

Had Het Genootschap van het Genot van het Boek dan niets slechts te melden over dit boek? Toch wel. Enkele verhalen waren niet zo bijster origineel en dan stuikt het hele universum van Verbeke in elkaar. Een kortvehaal staat of valt met de plot en als je het over vooroordelen en veronderstellingen wilt hebben, zijn er heel veel platgetreden paden.

Volgende keer lezen wij De genezing van de krekel van Toon Tellegen. Benieuwd of dat boek ook sprankelt van het lees- en schrijfplezier.

Geplaatst in Ik lees U leest | Tags: , , | 5 reacties

Nr. 5 bus 5: mevrouw Van Hecke

Mevrouw Van Hecke, die heeft het niet makkelijk met haar baardstrijkende man. Maar misschien verdient ze het wel. Misschien is het baardstrijken van meneer Van Hecke wel een straf.

Sinds die misstap, waar zij zo ongelofelijk veel spijt van heeft, waar hij ook al duizend maal van heeft gezegd dat het haar vergeven is, sinds de Dag van de Für Elise kijkt hij anders naar haar. Niet meer met de minzaam geduldige blik waarmee hij zijn twee dochters bekijkt en ook niet met de samenzweerderige kwajongensblik waarmee hij het zoontje van de buren begroet. Naar haar kijkt hij als naar de puppy die net op het spiksplinternieuwe hoogpolige tapijt heeft geplast.

Want zij heeft hem verhinderd om te nemen wat hem toekwam, waarvoor hij sinds zijn pensioen elke dag heeft geoefend, tot er blaren op zijn handen zaten, zijn vingers blauw van het krijt, uren getraind zodat hij zelfs `s nachts de ballen nog tegen elkaar hoorde tikken. En dat allemaal om zijn grootste vijand, den Alain, te verslaan op het clubkampioenschap, waardoor hij en niet Alain naar de hoofdstad zou mogen voor de Nationale Titel. En hij had haar nog zo gewaarschuwd, dat zij, die zich nooit had geïnteresseerd in zijn passie, geen kik geven mocht, en niet met haar mond, niet met haar koffie, niet met god weet wat zijn concentratie mocht verstoren.

Zij zag haar man de finale van het clubkampioenschap al binnenhalen als plots haar nieuwe gsm rinkelde en manlief pardoes de verkeerde bal naar de verkeerde hoek speelde.

En sindsdien, sindsdien kijkt hij naar haar alsof ze op het spiksplinternieuwe hoogpolige tapijt heeft geplast. En wrijft achteloos in zijn baard.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , , | 3 reacties

Nr. 5 bus 5: meneer Van Hecke

In het appartement boven mevrouw Ambree, wonen meneer en mevrouw Van Hecke. Meneer en mevrouw Van Hecke hebben twee dochters, maar die wonen in een andere stad. Eén van de dochters heeft een zoontje van een paar maand oud. Je ziet haar regelmatig met de maxicosi in de lift. Ze ziet er jong en moe uit.

Meneer Van Hecke heeft een baard. Een witte baard. En als je hem een vraag stelt, dan moet hij even nadenken. Hij kijkt naar de lucht en wrijft over zijn baard. En als hij streelt, dan flapperen de neusvleugels van Mevrouw Van Hecke. Als een briesende neushoorn. Meneer Van Hecke heeft het strijken van de baard geperfectioneerd. Jarenlang heeft hij achteloos zijn kin gestreeld en vanuit een ooghoek mevrouw Van Hecke in de gaten gehouden. Als ik sneller strijk, briest ze dan harder? Wat als ik het met mijn linkerhand doe in plaats van met mijn rechter? Haartje voor haartje, strijk na strijk, heeft hij gemeten en geweten. Tot hij de perfectie benaderde. En elke gelegenheid die hij krijgt, die grijpt hij nu aan om die arme mevrouw Van Hecke de kast op te jagen.

Vraag hem dus niet wat voor weer het vandaag zal worden of wie de koers gaat winnen. Tenzij je van briesende neushoorns houdt.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , | 3 reacties

Nr. 5 bus 4

Op bus 4 woont de familie Mulders. Mevrouw Mulders werkt in het hoofdkantoor van een spaarbank, enkele straten verder. Meneer Mulders, die zit bij de concurrentie. Toch praten meneer en mevrouw Mulders nooit over rentevoeten en getrouwheidspremies. Ze hebben het over andere dingen, zoals fietshelmen en zadels en hoe warm of koud het maximaal of minimaal mag zijn om te fietsen. Elke vrijdagavond stippelen ze een tochtje uit dat ze samen op zaterdag afwerken. Zondag blijven meneer en mevrouw Mulders thuis. Meneer Mulders leest dan de krant en Mevrouw Mulders een boek. In stilte. Zonder muziek of televisie.

Meneer en Mevrouw Mulders zijn eigenlijk geen stadsmensen. Ze zijn hier beland in hun studententijd, hebben elkaar voor het eerst gekust op de trappen voor de les Hogere Wiskunde en zijn hier nooit meer vertrokken. Ze willen graag iets kopen in een buitenwijk. Met een klein overzichtelijk tuintje. En een mooie garage met een stevige poort, zodat Meneer Mulders `s nachts niet meer wakker wordt omdat er inbrekers aan zijn fietsslot rammelen. Maar een huisje is duur. En naast fietsliefhebbers zijn meneer en mevrouw Mulders twijfelaars van de ergste soort. Ze hebben al meer dan vijftig huizen bezocht, maar altijd is er iets mis. De tuin is te klein. De poort is te groot. Het huis te oud of charmeloos nieuw. En die ene keer dat ze dan toch wilden kopen? Verkocht voor hun neus.

Dus fietsen ze `s zaterdags door de buitenwijken naar het platteland en dromen van hun huisje met tuintje en garage, elke zondagmiddag opnieuw.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , | 1 reactie

Lijst 2013

Mijn pukkelpoplijstje voor 2013:pp13

Geplaatst in Ik luister U leest | Tags: , | 4 reacties

Nr. 5 bus 3

Op de gelijkvloerse verdieping, daar woont niemand, dat is een interimkantoor, maar op de eerste, aan de linkerkant, dat is het appartement van de weduwe Ambrée. Ze verhuisde naar dit flatgebouw nadat haar man aan kanker was overleden en ze weg wilde uit de stad in het zuiden. Ze woont er nog maar enkele maanden. Toch kent iedereen haar.

Als je haar tegenkomt in de hal aan de brievenbussen, dan slaat ze altijd een praatje. Niet zoals de andere bewoners die vriendelijk goededag zeggen en misschien vragen hoe het met je partner/kind(eren) is, of beweren dat de weerman heeft gezegd dat het warmer zal worden tegen het weekend. Madame Ambrée komt heel dicht bij je staan, grijpt je rechterarm vast en zegt: “Ik heb vannacht iets vreemds gedroomd. Iets heel vreemds. Ik zat weer in de klas en we hadden een test en ik was mijn boek vergeten en plots was ik in het ziekenhuis en mijn zoon was ook daar, maar ik kon mijn man niet meer vinden in die lange gangen.” En ze laat je niet los totdat het verhaal afgelopen is. Als je heel zachtjes achteruit stapt, dan knijpt ze vastberaden in je arm.

En als ze eenmaal haar verhaal gedaan heeft, zegt ze: “Maar ik wil je helemaal niet ophouden, ga maar vlug naar boven.” En dan rommelt zij wat aan haar brievenbus waar meestal niets inzit.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , , | 2 reacties