Nobelprijswinnaars

De lijst:

De Nobelprijs voor literatuur. Voor het eerst uitgereikt in 1901, in totaal 110 keer aan 140 auteurs. Vaak bekritiseerd als wit westers mannenclubje, maar desondanks toch nog altijd de meest prestigieuze prijs die elke schrijver stiekem wil ontvangen.

De overmoedige lezer:

Er is geen groter klein genot dan iets te kunnen afstrepen van een lijstje. Ik lees graag en heb een voorliefde voor dikke boeken die niet noodzakelijk ergens over moeten gaan. bovendien is er voor mij geen kleiner groot genot dan een Moeilijk Groot Project waar enkele jaren koppige volharding voor nodig zijn (doe me eraan denken dat ik ook nog eens iets schrijf over mijn marathonplannen).

De stand van zaken:

Ik ben er aan begonnen in 2015, toen had ik slechts enkele nobelprijswinnaars gelezen. Sindsdien is het mijn doel om er elk jaar minstens 2 af te vinken, zodat de lijst korter wordt en niet langer.

De lijst:

Jaar Auteur Boek Sterren
1901 Sully Prudhomme
1902 Theodor Mommsen
1903 Bjørnstjerne Bjørnson
1904 Frédéric Mistral en José Echegaray
1905 Henryk Sienkiewicz
1906 Giosuè Carducci
1907 Rudyard Kipling The jungle book * *
1908 Rudolf Christoph Eucken
1909 Selma Lagerlöf
1910 Paul von Heyse
1911 Maurice Maeterlinck
1912 Gerhart Hauptmann
1913 Rabindranath Tagore
1915 Romain Rolland
1916 Verner von Heidenstam
1917 Karl Adolph Gjellerup en Henrik Pontoppidan
1919 Carl Spitteler
1920 Knut Hamsun
1921 Anatole France
1922 Jacinto Benavente
1923 William Butler Yeats
1924 Władysław Reymont
1925 George Bernard Shaw
1926 Grazia Deledda
1927 Henri Bergson
1928 Sigrid Undset
1929 Thomas Mann De Buddenbrooks * * *
1930 Sinclair Lewis
1931 Erik Axel Karlfeldt
1932 John Galsworthy
1933 Ivan Bunin
1934 Luigi Pirandello
1936 Eugene O’Neill
1937 Roger Martin du Gard
1938 Pearl S. Buck
1939 Frans Eemil Sillanpää
1944 Johannes Vilhelm Jensen
1945 Gabriela Mistral
1946 Hermann Hesse
1947 André Gide
1948 T. S. Eliot
1949 William Faulkner
1950 Bertrand Russell
1951 Pär Lagerkvist
1952 François Mauriac
1953 Sir Winston Churchill
1954 Ernest Hemingway Old man and the Sea * *
1955 Halldór Laxness
1956 Juan Ramón Jiménez
1957 Albert Camus De pest * * * * *
1958 Boris Pasternak
1959 Salvatore Quasimodo
1960 Saint-John Perse
1961 Ivo Andrić
1962 John Steinbeck Of men and mice * * *
1963 Giorgos Seferis
1964 Jean-Paul Sartre
1965 Mikhail Sholokhov
1966 Shmuel Yosef Agnon en Nelly Sachs
1967 Miguel Ángel Asturias
1968 Yasunari Kawabata
1969 Samuel Beckett Waiting for Godot * * * *
1970 Aleksandr Solzhenitsyn
1971 Pablo Neruda
1972 Heinrich Böll
1973 Patrick White
1974 Eyvind Johnson en Harry Martinson
1975 Eugenio Montale
1976 Saul Bellow
1977 Vicente Aleixandre
1978 Isaac Bashevis Singer
1979 Odysseas Elytis
1980 Czesław Miłosz
1981 Elias Canetti
1982 Gabriel García Márquez 100 jaar eenzaamheid * * * * *
1983 William Golding Lord of the flies * * *
1984 Jaroslav Seifert
1985 Claude Simon
1986 Wole Soyinka
1987 Joseph Brodsky
1988 Naguib Mahfouz
1989 Camilo José Cela Manzuka voor 2 doden * * * * *
1990 Octavio Paz
1991 Nadine Gordimer
1992 Derek Walcott
1993 Toni Morrison
1994 Kenzaburō Ōe
1995 Seamus Heaney
1996 Wisława Szymborska Uitzicht met zandkorrel * * *
1997 Dario Fo
1998 José Saramago Het evangelie volgens J.C. * * *
1999 Günter Grass De blikken trommel * * * *
2000 Gao Xingjian Kramp * * *
2001 Sir V. S. Naipaul
2002 Imre Kertész Fatelessness * * * * *
2003 J. M. Coetzee Disgrace * * * *
2004 Elfriede Jelinek The piano teacher * *
2005 Harold Pinter
2006 Orhan Pamuk Sneeuw * * * * *
2007 Doris Lessing
2008 J. M. G. Le Clézio Proces verbaal * *
2009 Herta Müller Ademschommel
2010 Mario Vargas Llosa De stad en de honden * * * *
2011 Tomas Tranströmer
2012 Mo Yan Het rode korenveld * * *
2013 Alice Munro Dear Life * *
2014 Patrick Modiano De straat van de donkere winkels * *
2015 Svetlana Alexievich
2016 Bob Dylan

Momenteel zit ik aan 22 boeken van 113 nobelprijswinnaars.

(Losjes gebaseerd op deze prehistorische blogpost)

Advertenties
Geplaatst in Ik lees U leest | Tags: | Een reactie plaatsen

Nr 5 bus 6: da Silva

Hoeveel mensen er precies in het appartement van Da Silva verblijven, is niet helemaal duidelijk. Zeker is dat Da Silva er zelf woont. Zijn naam staat op de bel. De moeder zie je `s morgens met de twee kinderen naar school hobbelen. Verder lopen er veel andere mannen en vrouwen in en uit. Je ziet ze zowel `s morgens als `s avonds laat. En als het heel warm is, durven ze wel eens met zijn allen in het voorportaal rond te hangen. Het aantal bewoners van nr. 6 is niet geweten, maar dat ze er muziek maken staat vast. Daar kan zowat de hele blok van meegenieten.

Dat die mannen en vrouwen hier zomaar binnen en buiten lopen, is misschien omdat Da Silva voorzitter is van de lokale capoeiraclub. Hij leert de kleine kindjes van de stad spelen op een echte birimbao. En de tieners ritmische karatesprongen. Hij doet dat met passie en overgave. De kleine kindjes hebben hem graag. De tieners respecteren hem.

In het gebouw weten ze daar niets van. Ze weten alleen dat er veel volk bij Da Silva binnen en buiten loopt en dat ze altijd de voordeur laten openstaan. En dat ze veel lawaai maken, daar op het derde met hun trommels en getingel en getangel.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , | 1 reactie

De veronderstellingen

Annelies Verbeke schrijft met De veronderstellingen een sprankelende verhalenbundel.

verbekeHet boek bestaat uit een tiental kortverhalen die zich zo goed als allemaal in het hier en nu afspelen. Het zijn op zichzelf staande verhalen, maar ze worden met elkaar verbonden door het hoofdpersonage van het ene te laten opduiken als bijrol in het andere verhaal. De veronderstellingen gaat over vooroordelen en in een tiental tafereeltjes schetst Annelies Verbeke een meedogenloos portret van onze moderne tijd. Ze lacht met de huidige consumptiemaatschappij, maar tegelijk slaagt ze erin om mededogen te tonen voor de personages die er zich in voortbewegen.

Het genre van de kortverhalen ligt Verbeke wel. Het boek leest als een sneltrein. Er is geen enkel woord overbodig en ze heeft aan één zin genoeg om een personage te typeren. Annelies Verbeke schrijft sprankelende zinnen en doet het allemaal zo simpel lijken.

Had Het Genootschap van het Genot van het Boek dan niets slechts te melden over dit boek? Toch wel. Enkele verhalen waren niet zo bijster origineel en dan stuikt het hele universum van Verbeke in elkaar. Een kortvehaal staat of valt met de plot en als je het over vooroordelen en veronderstellingen wilt hebben, zijn er heel veel platgetreden paden.

Volgende keer lezen wij De genezing van de krekel van Toon Tellegen. Benieuwd of dat boek ook sprankelt van het lees- en schrijfplezier.

Geplaatst in Ik lees U leest | Tags: , , | 5 reacties

Nr. 5 bus 5: mevrouw Van Hecke

Mevrouw Van Hecke, die heeft het niet makkelijk met haar baardstrijkende man. Maar misschien verdient ze het wel. Misschien is het baardstrijken van meneer Van Hecke wel een straf.

Sinds die misstap, waar zij zo ongelofelijk veel spijt van heeft, waar hij ook al duizend maal van heeft gezegd dat het haar vergeven is, sinds de Dag van de Für Elise kijkt hij anders naar haar. Niet meer met de minzaam geduldige blik waarmee hij zijn twee dochters bekijkt en ook niet met de samenzweerderige kwajongensblik waarmee hij het zoontje van de buren begroet. Naar haar kijkt hij als naar de puppy die net op het spiksplinternieuwe hoogpolige tapijt heeft geplast.

Want zij heeft hem verhinderd om te nemen wat hem toekwam, waarvoor hij sinds zijn pensioen elke dag heeft geoefend, tot er blaren op zijn handen zaten, zijn vingers blauw van het krijt, uren getraind zodat hij zelfs `s nachts de ballen nog tegen elkaar hoorde tikken. En dat allemaal om zijn grootste vijand, den Alain, te verslaan op het clubkampioenschap, waardoor hij en niet Alain naar de hoofdstad zou mogen voor de Nationale Titel. En hij had haar nog zo gewaarschuwd, dat zij, die zich nooit had geïnteresseerd in zijn passie, geen kik geven mocht, en niet met haar mond, niet met haar koffie, niet met god weet wat zijn concentratie mocht verstoren.

Zij zag haar man de finale van het clubkampioenschap al binnenhalen als plots haar nieuwe gsm rinkelde en manlief pardoes de verkeerde bal naar de verkeerde hoek speelde.

En sindsdien, sindsdien kijkt hij naar haar alsof ze op het spiksplinternieuwe hoogpolige tapijt heeft geplast. En wrijft achteloos in zijn baard.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , , | 3 reacties

Nr. 5 bus 5: meneer Van Hecke

In het appartement boven mevrouw Ambree, wonen meneer en mevrouw Van Hecke. Meneer en mevrouw Van Hecke hebben twee dochters, maar die wonen in een andere stad. Eén van de dochters heeft een zoontje van een paar maand oud. Je ziet haar regelmatig met de maxicosi in de lift. Ze ziet er jong en moe uit.

Meneer Van Hecke heeft een baard. Een witte baard. En als je hem een vraag stelt, dan moet hij even nadenken. Hij kijkt naar de lucht en wrijft over zijn baard. En als hij streelt, dan flapperen de neusvleugels van Mevrouw Van Hecke. Als een briesende neushoorn. Meneer Van Hecke heeft het strijken van de baard geperfectioneerd. Jarenlang heeft hij achteloos zijn kin gestreeld en vanuit een ooghoek mevrouw Van Hecke in de gaten gehouden. Als ik sneller strijk, briest ze dan harder? Wat als ik het met mijn linkerhand doe in plaats van met mijn rechter? Haartje voor haartje, strijk na strijk, heeft hij gemeten en geweten. Tot hij de perfectie benaderde. En elke gelegenheid die hij krijgt, die grijpt hij nu aan om die arme mevrouw Van Hecke de kast op te jagen.

Vraag hem dus niet wat voor weer het vandaag zal worden of wie de koers gaat winnen. Tenzij je van briesende neushoorns houdt.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , | 3 reacties

Nr. 5 bus 4

Op bus 4 woont de familie Mulders. Mevrouw Mulders werkt in het hoofdkantoor van een spaarbank, enkele straten verder. Meneer Mulders, die zit bij de concurrentie. Toch praten meneer en mevrouw Mulders nooit over rentevoeten en getrouwheidspremies. Ze hebben het over andere dingen, zoals fietshelmen en zadels en hoe warm of koud het maximaal of minimaal mag zijn om te fietsen. Elke vrijdagavond stippelen ze een tochtje uit dat ze samen op zaterdag afwerken. Zondag blijven meneer en mevrouw Mulders thuis. Meneer Mulders leest dan de krant en Mevrouw Mulders een boek. In stilte. Zonder muziek of televisie.

Meneer en Mevrouw Mulders zijn eigenlijk geen stadsmensen. Ze zijn hier beland in hun studententijd, hebben elkaar voor het eerst gekust op de trappen voor de les Hogere Wiskunde en zijn hier nooit meer vertrokken. Ze willen graag iets kopen in een buitenwijk. Met een klein overzichtelijk tuintje. En een mooie garage met een stevige poort, zodat Meneer Mulders `s nachts niet meer wakker wordt omdat er inbrekers aan zijn fietsslot rammelen. Maar een huisje is duur. En naast fietsliefhebbers zijn meneer en mevrouw Mulders twijfelaars van de ergste soort. Ze hebben al meer dan vijftig huizen bezocht, maar altijd is er iets mis. De tuin is te klein. De poort is te groot. Het huis te oud of charmeloos nieuw. En die ene keer dat ze dan toch wilden kopen? Verkocht voor hun neus.

Dus fietsen ze `s zaterdags door de buitenwijken naar het platteland en dromen van hun huisje met tuintje en garage, elke zondagmiddag opnieuw.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , | 1 reactie

Lijst 2013

Mijn pukkelpoplijstje voor 2013:pp13

Geplaatst in Ik luister U leest | Tags: , | 4 reacties