Wat nooit nog lukken zal

Het lukt al 33 jaar niet. Net als Elke maak ik me geen illusies. Het zal niet meer lukken.

  1. Alleen op de middelste van drie tegels trappen. Of op het zwart van het zebrapad.
  2. Zwijgen als er een ongemakkelijke stilte valt.
  3. Opstaan als de wekker afgaat – nog heel heel even.
  4. Niet de hele winkel aflopen, maar aan het winkelpersoneel vragen waar de mierikswortel staat.
  5. Profvoetballer worden.
  6. Efficiënt en zonder morren klusjes opknappen in huis.
  7. Mijn kalmte bewaren als er iets niet volgens plan verloopt.
  8. Simpelweg dankjewel zeggen als iemand me een compliment geeft.
  9. Vriendelijk antwoorden als iemand me stoort tijdens het lezen of schrijven.
  10. De vuilniszak buiten zetten zonder dat hij scheurt.
Advertenties
Geplaatst in Ik heb een mening U leest | Tags: , | 3 reacties

De correcties

In The Corrections overtuigt Enid Lambert haar gezin om voor de laatste maal Kerstmis in het ouderlijk huis te vieren. In 650 pagina’s worden de familiebanden één voor één chirurgisch ontleed. De principiële Alfred, de immer naar erkenning hunkerende Enid, en hun kinderen, de materialistische Gary, puber in volwassen lichaam Chip en de gedreven Denise. Alle vijf proberen ze het leven van de andere gezinsleden te corrigeren met op de achtergrond de nakende dotcombubbel.

correctiesSchrijver Jonathan Franzen kruipt één voor één in het hoofd van de Lamberts. Daardoor moet je als lezer voortdurend je mening bijstellen. Chip lijkt door de ogen van zijn broer een puber van 40 die maar niet opgroeien wil. Als Franzen in een volgend hoofdstuk Chip volgt en daarna ook nog Denise liefdevol laat vertellen over haar gestoorde maar liefdevolle grote broer, begrijp je als lezer dat Gary, net zoals de rest van het gezin, Chip ziet zoals hij hem wil zien. Een ander trucje dat de schrijver in The Corrections gebruikt, is dat de Lamberts op het eerste gezicht een typische MidWest-familie zijn, maar dan met uitvergrote karaktereigenschappen en levensverhalen. Denise is een sterrenkok met stormachtige relaties, Chip belandt aan de andere kant van de wereld in een of andere dotcom-hoax. Dat maakt het verhaal op zich boeiend, maar vergroot bij momenten ook de afstand met de lezer. Franzen laat de Lamberts ook opdraven in absurde situaties (Chip met een zalm in zijn broek, Alfred die met levende drollen praat) die op papier misschien wel grappig zijn, maar weinig toevoegen aan het verhaal.

Franzen heeft een heel mooie stijl en de gave om zowel ellenlange zinnen te construeren als met één adjectief een personage te typeren. Toch is ook hier weer de sterkte van het boek meteen de zwakte. Sommige scènes lijken eindeloos te duren, waardoor je al snel diagonaal kan en begint te lezen.

Het Genootschap van het Genot van het Boek vond The Corrections een zeer goed boek, maar miste net dat sprankeltje genialiteit en consistentie om er een kerstfeestje voor te houden. Met hier en daar wat meer correctie had dat misschien wel gekund.

Geplaatst in Ik lees U leest | Tags: , , , , , | 2 reacties

Avant-garde

Hij zit er elke dag. Een grijze versleten floeren jas. Behalve donderdag. Lichtblauwe broek. Niemand weet wat hij op donderdag doet. Grijze sokken die ooit, lang geleden, wit waren. Hij zit op de grond. Enkele scheve tanden. Ter hoogte van de elektronicawinkel. Zwarte gaten in zijn mond. Slaat ruw op de snaren en murmelt wat. Schele ogen. Wereldberoemd in deze stad. Nerveus schudt hij met zijn hoofd. In een ander tijdperk was hij een avantgardistische held.

Zo murmelt hij de dag door. Op 3 snaren. Af en toe valt er een muntje in de pet, dan draait hij zijn hoofd naar boven en lacht zijn gaten bloot.

Hij passeert de gitarist elke dag. Strakke jeans. Tussen vier en vijf. Telefoon aan zijn hoofd geplakt. Samen met zijn buldog. Kortgeschoren kop. Soms met een blikje bier. In de andere hand.

Ze weten van elkaars bestaan, maar kennen elkaar niet. Ook al weet de ene dat de andere er zal zijn. De buldog, die weet het ook. En trekt zich geen hol aan van sociale conventies. Die grist het enige vijfeurobiljet uit de pet van de man. Net als die zijn gemurmel ten hemel richt.

De jongen, die vocht een vete uit via zijn telefoon. De bedelaar groette god in de hemel. En de hond? Die at het briefje op.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Boek van het Jaar van het Genootschap van het Genot van het Boek 2012

Aangezien het Genootschap van het Genot van het Boek niet kon kiezen tussen The Corrections en Ten zuiden van de grens, ten westen van de zon als Boek van het jaar, kozen we maar het Minst Genot Verschaffend Boek van het Jaar. En dat werd De uitzondering van Jungersen. En dat het in 2013 alleen maar beter zal worden.

Geplaatst in Ik lees U leest | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Witte olifant: Grande Hotel

Met 450.000 inwoners is Beira de tweede grootste stad van Mozambique. Het werd gekoloniseerd door de Portugezen die de stad uitbouwden als hun haven aan de Indische Oceaan. Tegenwoordig blijft er van die glorieperiode niet zoveel meer over. Op het meest fascinerende krakerspand ter wereld na.

Het grande hotel opende in 1954 zijn deuren als het grootste en meest luxueuze van heel Afrika. Met zijn enorme kamers, olympisch zwembad en allerhande andere faciliteiten moest het de witte beau monde van het hele continent naar Beira lokken. Maar de kamers waren te duur en het hotel sloot na een tiental jaar de deuren zonder ook maar ooit break even gedraaid te hebben. Na de onafhankelijkheid van Mozambique en de daarop volgende burgeroorlog bleef er sowieso geen geld meer over in Beira. De stad en het hotel geraakten in de vergetelheid.

Ten tijde van de burgeroorlog werd het complex gekraakt door vluchtelingen en daklozen. Zij namen hun intrek in de kamers, koelkasten, liftkokers en gangen. Ze stripten het gebouw tot op het geraamte en verkochten alles wat ook maar een beetje waarde zou kunnen hebben. Het parket van de balzaal werd opgestookt. Alle marmer werd uitgebroken. Tot de leidingen in de grond werd alles gerecycleerd. Wat er anno 2012 overblijft van het eens zo trotse grande hotel is een griezelig, maar tegelijkertijd open en functioneel geraamte dat onderdak biedt aan 2000 tot 3000 mensen. In het enorme complex vormen zij een eigen leefgemeenschap, met hun eigen regels en wetten.

En zo begon het grande hotel aan een derde leven. Als pretpark voor Westerse journalisten: de Belgische Stoops maakte er een documentaire van (jammer genoeg kan je enkel de trailer online zien, stel u voor dat iemand gratis naar een documentaire zou kunnen kijken), de fotograaf Héctor Mediavilla maakte er een boeiende fotoreeks over. Je vindt artikels op wired en boingboing.net. Want een megalomaan paternalistisch project dat in het heden gerecycleerd wordt als leefgemeenschap spreekt in de Westerse wereld tot de verbeelding.

Het Olympisch zwembad is ondertussen een wasplaats. En de kamers in het hotel, die zijn nog nooit zo erg in trek geweest als vandaag.

Geplaatst in Ik kijk U leest | Tags: , , , | 2 reacties

Hand vasthouden

Daar waar de winkelstraat afbuigt naar de Grote Markt ligt de keukenspullenwinkel Van de Vijver. Sinds jaar en dag voorziet hij verloofden van keukengerei en vaders van ongeïnspireerde moederdagcadeaus.

Vandaag trekt de ene helft van het jonge koppel het andere naar de etalage. Ze blijven elkaars hand vasthouden.
“Vind je dat geen mooi servies?”
“We hebben vorig jaar nog een nieuw gekocht.”
“Ik vraag of je het mooi vindt.”
“Maar we hebben geen servies nodig.”
Het meisje kijkt op naar de jongen en rolt speels met haar ogen. Hij glimlacht, maar geeft verder geen krimp.
Het meisje strekt haar wijsvinger uit totdat haar paars gelakte nagel zachtjes tegen de etalage tikt. “Die glazen zijn ook wel speciaal.”
“Net zoals die honderd andere die al bij ons in de kast staan.”
“We hebben er geen honderd.”
“Toch wel veel.”
“Als we veel volk op bezoek hebben, dan zijn er nooit genoeg wijnglazen. Je hebt het na je verjaardagsfeestje zelf gezegd.”
“Ze zijn nogal duur”, zegt de jongen.
“Ik ga binnen kijken.” Het meisje knijpt zachtjes in zijn hand en laat dan los. De jongen steekt zijn pas bevrijde hand in zijn zak en kijkt naar zijn schoenen.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Cupido

Als een pinguïn waggelt ze vastberaden door de massa van de winkelstraat. Flink ingepakt en kwetterend tegen haar hondje dat de lijn strak gespannen houdt, hobbelt ze over de kasseien.
“Kom, Cupido, kom manneke”, tatert het oude vrouwtje als haar pekineesje blijft blaffen naar een grote hond. Het beest staart het beestje verbaasd aan. “Kom, Cupido, het is goed jongen.”

De pinguïn waggelt verder, aan elke arm heeft ze een uitpuilende boodschappentas. Haar grijze permanent waait zachtjes op en neer. En als ze haar hondje wegtrekt van het wafelkraampje, schiet het beestje naar een oude collie. Die geeft geen krimp, aangezien zijn baasje, een oudere man met oudemannenpet, hem streng toespreekt. “Zit, Flo. Stil, Flo.” De pinguïn viert de lijn, zodat ze haar evenwicht niet verliest. En zo geraken kleine hond en grote hond in elkaar verstengeld.
“Maar mijn Cupidootje, maar mijn Cupidootje”, jammert het vrouwtje. Met grote moeite buigt ze voorover en tilt het beestje op, steekt de hondenlijn onder en dan over het trillende hondenlichaampje.
“Het is nogal een heftige. Niks aan te doen, vrees ik.”
“Er zit leven in en dat is goed”, antwoordt de oudemannenpet.

Zo steken ze de ene draad boven en onder de andere. Met een blaffend pekineesje. En een collie die pas durft te bewegen als het mag van zijn baasje.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , | Een reactie plaatsen