Witte olifant: Grande Hotel

Met 450.000 inwoners is Beira de tweede grootste stad van Mozambique. Het werd gekoloniseerd door de Portugezen die de stad uitbouwden als hun haven aan de Indische Oceaan. Tegenwoordig blijft er van die glorieperiode niet zoveel meer over. Op het meest fascinerende krakerspand ter wereld na.

Het grande hotel opende in 1954 zijn deuren als het grootste en meest luxueuze van heel Afrika. Met zijn enorme kamers, olympisch zwembad en allerhande andere faciliteiten moest het de witte beau monde van het hele continent naar Beira lokken. Maar de kamers waren te duur en het hotel sloot na een tiental jaar de deuren zonder ook maar ooit break even gedraaid te hebben. Na de onafhankelijkheid van Mozambique en de daarop volgende burgeroorlog bleef er sowieso geen geld meer over in Beira. De stad en het hotel geraakten in de vergetelheid.

Ten tijde van de burgeroorlog werd het complex gekraakt door vluchtelingen en daklozen. Zij namen hun intrek in de kamers, koelkasten, liftkokers en gangen. Ze stripten het gebouw tot op het geraamte en verkochten alles wat ook maar een beetje waarde zou kunnen hebben. Het parket van de balzaal werd opgestookt. Alle marmer werd uitgebroken. Tot de leidingen in de grond werd alles gerecycleerd. Wat er anno 2012 overblijft van het eens zo trotse grande hotel is een griezelig, maar tegelijkertijd open en functioneel geraamte dat onderdak biedt aan 2000 tot 3000 mensen. In het enorme complex vormen zij een eigen leefgemeenschap, met hun eigen regels en wetten.

En zo begon het grande hotel aan een derde leven. Als pretpark voor Westerse journalisten: de Belgische Stoops maakte er een documentaire van (jammer genoeg kan je enkel de trailer online zien, stel u voor dat iemand gratis naar een documentaire zou kunnen kijken), de fotograaf Héctor Mediavilla maakte er een boeiende fotoreeks over. Je vindt artikels op wired en boingboing.net. Want een megalomaan paternalistisch project dat in het heden gerecycleerd wordt als leefgemeenschap spreekt in de Westerse wereld tot de verbeelding.

Het Olympisch zwembad is ondertussen een wasplaats. En de kamers in het hotel, die zijn nog nooit zo erg in trek geweest als vandaag.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Ik kijk U leest en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Witte olifant: Grande Hotel

  1. elke zegt:

    Triest word ik hiervan. Het hergebruik is ok, maar het zou zoveel beter kunnen gedaan worden. Wat mij opvalt is het onpersoonlijke. Je zou toch verwachten dat er meer verbondenheid is tussen mensen die daar allemaal samenwonen. Of misschien is dat zo, uiteindelijk zie je maar een deel van de reportage.

  2. Pingback: Witte olifant | Dodo's in het wild

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s