Avant-garde

Hij zit er elke dag. Een grijze versleten floeren jas. Behalve donderdag. Lichtblauwe broek. Niemand weet wat hij op donderdag doet. Grijze sokken die ooit, lang geleden, wit waren. Hij zit op de grond. Enkele scheve tanden. Ter hoogte van de elektronicawinkel. Zwarte gaten in zijn mond. Slaat ruw op de snaren en murmelt wat. Schele ogen. Wereldberoemd in deze stad. Nerveus schudt hij met zijn hoofd. In een ander tijdperk was hij een avantgardistische held.

Zo murmelt hij de dag door. Op 3 snaren. Af en toe valt er een muntje in de pet, dan draait hij zijn hoofd naar boven en lacht zijn gaten bloot.

Hij passeert de gitarist elke dag. Strakke jeans. Tussen vier en vijf. Telefoon aan zijn hoofd geplakt. Samen met zijn buldog. Kortgeschoren kop. Soms met een blikje bier. In de andere hand.

Ze weten van elkaars bestaan, maar kennen elkaar niet. Ook al weet de ene dat de andere er zal zijn. De buldog, die weet het ook. En trekt zich geen hol aan van sociale conventies. Die grist het enige vijfeurobiljet uit de pet van de man. Net als die zijn gemurmel ten hemel richt.

De jongen, die vocht een vete uit via zijn telefoon. De bedelaar groette god in de hemel. En de hond? Die at het briefje op.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Ik schrijf U leest en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s