Gelukkige handdoekdag

Geplaatst op mei 26, 2012 door dodoinhetwild

Ik weet het, ik ben een dag te laat, maar toch wil ik iedereen nog een happy towel day wensen. En op deze towel+1 dag ben ik tot de vaststelling gekomen dat de Hitchhiker’s Guide to the Galaxy eigenlijk ook gebruikt kan worden als een handleiding vaderschap voor dummies.

Mijn Eerstgeborene is ondertussen dik 5 maanden. We hebben het tot nog toe allemaal overleefd. De moeder, de vader en de zoon zelf. Iedereen heeft nog alle ledematen en voor zover ik kan inschatten, is de psychische schade tot een minimum beperkt gebleven.

Hoe ons dat gelukt is? Ik heb de voornaamste principes uit de Hitchhiker’s Guide op mijn eigen gezin toegepast.

  • DON’T PANIC: De tekst op de cover van hitchhiker’s guide is ook van toepassing in de omgang met kotsende, koorstige babies, moeders met een chronisch slaapgebrek of ingewikkelde babymeubels zonder handleiding.
  • De handdoek: De Hitchhiker’s Guide zegt dat je altijd een handdoek moet meenemen.  Als je met een kleine in de weer bent, gaat het niet om zomaar een handdoek. Het gaat dan over de tetradoek. Ik had er voor de geboorte nog nooit van gehoord, maar ineens zijn ze overal. En je kunt er vanalles mee doen. Uitgespuwde melk of kwijl wegvegen, als slabbetje gebruiken, en godbetert zelfs een baby mee afdrogen. Beste toekomstige vader, ga nooit op reis zonder een tetradoek.
  • 42: Net zoals 42 het antwoord is op De Ultieme Vraag,  zou 42 ook het antwoord kunnen zijn op elke opvoedkundige kwestie. In een apart bedje slapen of tussen de ouders? Wel of geen borstvoeding en hoelang dan en wanneer begin je dan met groentepap of toch eerst fruitpap? Elk probleem zal bediscussieerd worden door een leger van goedbedoelende grootouders, kind-en-gezinconsulenten, collega’s met en zonder kinderen en andere moeders die in plaats van hun kroost op te voeden heelder dagen op online babyfora rondhangen. En ze spreken elkaar allemaal tegen. Dus, beste toekomstige vader, u past best regel 1 toe, legt regel 2 klaar en doet wat u het beste lijkt.
Geplaatst in Ik heb een mening U leest | Tags: , , , , , , | Plaats een reactie

Dure koffie

Geplaatst op mei 22, 2012 door dodoinhetwild

We zijn wonderlijke wezens. Met behulp van een onophoudelijke sliert uitvindingen hebben we altijd de wereld kunnen aanpassen aan onze eigen noden. Het drieslagstelsel, de boekdrukkunst, het wiel, de verbrandingsmotor en tinternet. Sinds een jaar of tien is er een nieuwe revolutie. Eentje die mij, archaïsche neurotische oermens, tot wanhoop drijft.

Jaren geleden kocht ik een mooi metalen doosje. Zo’n fake retrodoosje dat ouderwetse betrouwbaarheid moet uitstralen. Er zaten verse speculaasjes in. Ik heb eerst alle speculaasjes in mijn slechte koffie gesopt. Daarna werd het doosje mijn theedoosje. Dat lijkt misschien een triviale stap. Maar het heeft mijn leven gered. Ik zat net op kot. Ik was (naïeve pogingen om een lief op te scharrelen of een vak te leren buiten beschouwing gelaten) op zoek naar mijn eigen zelfstandige plaatsje in de Grote Boze Buitenwereld. Ik deed dat overmoedig en onverschrokken, zoals het een achttienjarige in Leuven betaamt. Toch geeft zo’n doosje houvast aan kleine jongens die net onder moeders vleugels uit zijn. Dus vulde ik het helemaal met verschillende soorten thee. En het was goed. Ik had de keuze uit groene en rode en linde en kamille en munt. Ik kon de meisjes die wel met mij thee wilden drinken, maar niet meer dan dat, een volledig politiek correct assortiment aanbieden. Ik had een systeem.

Plots waren ze daar. Ik denk dat Lipton ermee begonnen is. Die R&D-afdeling kon toch moeilijk hele dagen mijnenveger of patience blijven spelen. Die moesten ook ooit met resultaten komen om een simpel product zo te diversifiëren dat er meer winst kon worden gemaakt. Het piramidevormige theezakje. Het zorgt voor een versere smaak. Het is beter voor je hersenen. Het is beter voor de spijsvertering. Het heeft een positief effect op de wereldvrede. In het begin kon ik de nieuwe zakjes nog negeren. Wat een gek idee, ik neem toch mijn oude vertrouwde rechthoekige theezakjes. Maar langzamerhand namen de piramides de rechthoeken over. En nu, nu heb ik nog de keuze uit plattebuik en groene biothee. Munt of rode bosvruchten of Darjeeling zijn allemaal piramides.

Ondertussen heb ik vrouw en kind. En die theedoos geeft me eigenlijk nog maar bitter weinig houvast bij huilende baby’s en kleurencombinatiekeurende vrouwen. Toch staat ze hier nog steeds in de kast. Met bovenop vele doosjes met piramidevormige theezakjes. En als er nu toch nog mooie vrouwen (allemaal vriendinnen van MijnEngel, dat spreekt) op bezoek komen, dan moet ik met de hele zwik van de keuken naar de living jongleren. Dat is niet mijn keuze. Dat is niet mijn imago. Zo rommelig en labiel.

Ik ben dan maar dure koffie beginnen drinken. Leve de vooruitgang.

Geplaatst in Ik heb een mening U leest | Tags: , , , | 1 reactie

Boze Buitenwereld

Geplaatst op mei 15, 2012 door dodoinhetwild

Ik duw op een belletje. Op de deur van de afdeling hangt een blad. De boze buitenwereld mag enkel binnen van twee tot acht. Iemand kijkt op een schermpje en zorgt ervoor dat de deur vanzelf opengaat. Die iemand houdt de ongeduldigen weg van mijn eerstgeborene.

Als ik twee uur later – de Belangrijke Papieren in de hand – de deur achter me dicht zie gaan, is de lifthal niet meer leeg. Op de Belangrijke Papieren staat dat mijn zoon een zoon is. En dat hij in dit ziekenhuis geboren is op een zondagochtend. De verdieping en de kamer staan er niet bij. Wel dat zijn moeder zijn moeder is. Nu moet ik in een ander Belangrijk Gebouw een nummertje nemen zodat de ambtenaar een stempel kan zetten op het Papier. Dan is mijn zoon mijn zoon. En voor de rest van zijn leven zal elke ambtenaar hem daaraan herinneren.

Het bezoekuur is nog niet begonnen. Toch is het druk in de hal. Een groepje Afrikanen wacht ongeduldig. De trotse grootouders haal je er zo uit. En de trotse zussen en broers en hun mannen en vrouwen. Het kleinste nichtje kijkt met grote ogen naar een reusachtige ballon waar ze zelf wel drie keer in kan. ‘Het is een jongen’ staat er op de ballon. Een klein meisje met een grote ballon waarop staat dat het een jongen is. Trots en ongeduldig zal het groepje hier nog een uurtje moeten wachten. Want er hangt een blad op de deur. De boze buitenwereld mag enkel binnen van twee tot acht.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , , | 3 reacties

Kassa

Geplaatst op mei 8, 2012 door dodoinhetwild

Vroeger was het beter. Toen we nog als jager-verzamelaars door grote bossen hosten. We plukten ons eten van de struiken of we groeven een kuil en bleven aan die kuil zitten tot er een groot beest in de kuil viel. En aan het eind van het bos stond geen rolband waar je je dode mammoeten op moest leggen. En moest je niet helemaal terug omdat je vergeten was je zakje met rode bessen te wegen.

Nu is er stress. Heb ik wel alles van mijn winkellijstje? Krijg ik alles in de boodschappentas? Heb ik echt alles van het lijstje? Als ik een zakje vraag, gaat dat dan niet scheuren? En waarom gaat mijn rij aan de kassa het traagst? Wel beste Kerygma, voor dat laatste heb ik een oplossing gevonden. En sindsdien voel ik mij een beter mens. Meer in lijn met mijn eigen innerlijke jager-verzamelaar.

Ik kijk namelijk niet meer naar de lengte van de wachtende rij. Ik kijk enkel naar de madam die aan de kassa zit. En kies de mevrouw tegen wie ik het vriendelijkst kan zijn. En die het vriendelijkst is tegen mij.

Zodra ik echt echt alles van mijn lijstje heb, ga ik de kassa’s af. Mijn voorkeur gaat uit naar de al wat oudere dame met de grijze haren, die -echt waar- altijd lacht en meestal wel een onnozel mopje vertelt. Alsof ze me al jaren kent. Ik zweer het je, zij verandert een rij van zenuwachtige opgefokte yuppies in een geordende verzameling van gelukkige oermensen. Zij alleen. Als ik haar niet onmiddellijk vinden kan, kies ik voor het verlegen Marokkaanse meisje met snor. Zij is vriendelijk, maar een tikkeltje verveeld. Ik zeg haar altijd enthousiast goedendag. In de hoop dat ze wat minder verlegen wordt. Daarna verkies ik nog altijd de klungelende jobstudent die ik gerust moet stellen in plaats van omgekeerd, boven de geblondeerde zuurpruimen.

Als ik aan zo’n kuil moet gaan zitten, zou het nog langer duren voor ik met mijn pot choco thuis zou zijn. Dus kies ook voor het aangename wachten. Ik heb zo al genoeg stress van de moderne mens uit te hangen.

Geplaatst in Ik heb een mening U leest | Tags: , | 3 reacties

Een blikje met knikkers

Geplaatst op mei 1, 2012 door dodoinhetwild

Het is nooit stil. Ook ‘s nachts niet. De verpleegster die voorbij sjoefelt. Iemand die op het belletje duwt. De hoest van de man die naast me ligt. Het is net alsof hij een blikje met knikkers heeft ingeslikt. Als hij hoest, dan tinkelt het.

Zaterdagnacht word ik gewekt door het geroefel van zijn lakens en zijn zware ademhaling. Ik duw op het knopje. De verpleegster vloekt zachtjes als ze binnenkomt.
“Wat ging je doen?” vraagt ze luid.
“Ik moet naar het toilet.”
“Maar meneer. Je kan helemaal niet naar het toilet. Je hebt een buisje. En dat vult een zakje. Ga maar weer liggen en probeer te slapen. Kom.”

Op zondag is de hele familie op bezoek. Ze keuvelen over het rapport van zijn kleindochter. En dat het zo warm is buiten. En dat hij binnenkort naar huis mag. Ze praten luid. De man antwoordt steevast dat hij het niet verstaat. Hij valt in slaap. De familie fezelt stilletjes verder. Ik kan hen niet meer horen.

Op maandag zit zijn andere zoon aan het bed. De vader slaapt opnieuw en ademt diep. Bij elke inhaal tinkelt het blikje zachtjes. De dokter wordt erbij gehaald. Ze praten zachtjes. Ik kan ze niet goed verstaan. Iets van 60%, uitgezaaid en niet meer opereren.

Dinsdagochtend word ik in een rolstoel weggebracht voor een scan van mijn rechterlong. Als ik terugkom, is het bed naast me leeg.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , | 4 reacties

De uitzondering

Geplaatst op april 24, 2012 door dodoinhetwild

Het Genootschap van het Genot van het Boek las De uitzondering. Bij het lezen van dit boek werd er niemand onrecht aangedaan.

Iben en Malene werken op het Deense centrum voor informatie over volkerenmoord. Ze ontvangen beiden een anonieme dreigmail. Het eerste vermoeden gaat naar de internationaal gezochte Servische massamoordenaar Mirko Zigic. Maar dan gebeuren er nog rare dingen in het kantoor, waardoor de vier vrouwelijke werknemers van het centrum zichzelf en de anderen verdacht maken.

In De uitzondering probeert de Deense auteur Jungersen aan te tonen dat in extreme omstandigheden iedereen een moordenaar kan zijn. De schrijver vertelt om de beurt vanuit het standpunt van de vier vrouwen. In een droge, objectieve stijl lees je hoe elk personage de verdachtmakingen en pesterijen van de ander ervaart. Het nadeel van deze weinig zwierende vertelmethode is dat het honderden pagina’s duurt voordat het boek een beetje vaart en spanning krijgt.

Ondanks het gebrek aan ritme is De uitzondering een geslaagde en ingenieus opgebouwde whodunit. Jungersen laat minutieus de ene pesterij op het andere dramatische voorval volgen en door het wisselende vertelstandpunt word je als lezer gedwongen om elk personage zowel als dader en als slachtoffer af te meten. Tussen de getuigenissen van de vier werknemers door serveert de schrijver (pseudo)wetenschappelijke artikels van Iben en Malene. Deze uitweidingen over beroemde psychologische experimenten en getuigenissen over massamoordenaars zijn het echte vlees aan het stilistisch magere bot. Ze doen je de vraag stellen wat je zelf in tijden van massamoord zou doen. En met die vraag in het achterhoofd wordt het nog moeilijker te oordelen over de vier hoofdpersonages.

De uitzondering is zeker geen pageturner. Daarvoor is het verhaal te uitgesponnen en gewoonweg niet spannend genoeg. Toch heeft Het Genootschap dit boek graag gelezen. Al had het met 300 pagina’s minder ook gekund.

Geplaatst in Ik lees U leest | Tags: , | 1 reactie

Cupcakes

Geplaatst op april 17, 2012 door dodoinhetwild

In het bed ligt een vrouw. Ze kijkt naar de herhaling van een soap. Ze zweet. De ramen kunnen niet open. Alle klinken zijn vervangen door gapende gaten.

Voor de ingang van de afdeling staat een man, zwart maar ook grijs haar, voor de gesloten deur. In zijn linkerhand heeft hij het kleine handje van een trippelend meisje.  De man duwt op het belletje. Een verpleegster opent de deur.
‘Dag meneer Bostoen. En dag Delphine!’ Het meisje kruipt verlegen weg tussen de benen van de man.

Delphine duwt met een bovenkinderlijke inspanning de deur van de kamer open. Ze vliegt meteen op het bed in de armen van de vrouw. Die omhelst haar innig, ook al zitten haar beide polsen in een dik verband.
‘Dag muisje. Ik heb je gemist! Heb je mij ook gemist?’
Delphine antwoordt niet, maar verbergt haar gezicht in de boezem van de vrouw.
‘Hoe is het hier?’ vraagt de man.
De vrouw haalt haar schouders op. ‘Hetzelfde als gisteren.’
‘Is de dokter nog geweest?’
‘Hij komt vanmiddag.’
De vrouw streelt de haren van Delphine. Het meisje gaat rechtop zitten.
‘We hebben gisteren kupkees gemaakt! We hebben er bij voor jou!’ Haar vader geeft haar een plastic doosje.
‘Kijk mama! Ik heb speciaal eentje gemaakt met een pareltje! Als je die opeet, word je vast beter!’

De vrouw geeft haar dochter een kusje op haar hoofd en kijkt afwezig naar haar soap.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , | 2 reacties

33 dingen

Geplaatst op april 10, 2012 door dodoinhetwild

33 dingen die ik in 33 jaar tijd heb geleerd, naar voorbeeld van Noah Stokes.

  1. Dat concert waar je absoluut naartoe moet omdat het je leven zal veranderen? Het zal je leven niet veranderen.
  2. Je bent nooit off the beaten track. Je bent nooit een van de locals. Je bent altijd een toerist.
  3. Welke beslissing je ook neemt, je zal altijd mensen teleurstellen.
  4. Seks is plakkerig.
  5. Al die worst case scenarios waarmee het nieuws gevuld wordt, die zullen niet gebeuren. Of ken jij mensen die gestorven zijn aan ebola, SARS of een radioactieve wolk?
  6. Ga nooit in discussie met zatte mensen.
  7. De hippe en grote bedrijven van nu zijn de tanende van morgen.
  8. TV-kijken maakt je angstig.
  9. Je ouders weten beter hoe de wereld in elkaar zit dan je vrienden.
  10. Woede is verspilde energie.
  11. The drugs don’t work.
  12. Een tv-serie gaat onherroepelijk bergaf na seizoen 2.
  13. Je leert meer van irritante mensen die slimmer zijn dan jij, dan van sympathieke dommeriken.
  14. Kijk een kat nooit langer dan nodig in de ogen.
  15. Je baas heeft geen flauw idee waarmee hij bezig is.
  16. Luide muziek is slecht voor je oren.
  17. Een diploma zegt enkel en alleen dat je de regeltjes van het vak kent.
  18. Je ondergeschikten hebben geen flauw idee waarmee ze bezig zijn.
  19. Je wordt niet per definitie gelukkiger van in een ander land te gaan wonen of een ander lief te nemen.
  20. Iedereen maakt fouten.
  21. De invloed van de politiek op je eigen leven wordt schromelijk overdreven. (En politici hebben trouwens ook geen flauw idee waarmee ze bezig zijn.)
  22. Je zal de wereld niet fundamenteel veranderen.
  23. Een week later blijkt dat “ik drink nooit meer” schromelijk overdreven was.
  24. Behandel alles en iedereen met respect. Nu ben je misschien nog jong, rijk en succesvol, maar minstens één van de drie blijft niet duren.
  25. Dingen die je in je neus steekt, moeten er ook weer uit.
  26. Technologie wordt overschat.
  27. Family First. Weet jij nog waarom het drie jaar geleden zo belangrijk was om die extra uren op kantoor te zitten?
  28. Lach nooit te hard met de verliezende ploeg. Volgend jaar is het heel waarschijnlijk aan hen.
  29. Welk trauma je ouders je ook bezorgd hebben, ze deden het enkel en alleen omdat ze dachten dat dat het beste voor je was.
  30. Van lezen word je een beter mens.
  31. Kies je wedstrijd. En gun de anderen de minder belangrijke.
  32. Een mop is maar een beperkt aantal keren grappig.
  33. There is one ring to rule them all.
Geplaatst in Ik heb een mening U leest | Tags: | 3 reacties

Koeien omduwen

Geplaatst op april 3, 2012 door dodoinhetwild

Heeft er iemand een elixir voor het eeuwige leven? Want punt 1 op mijn lijstje van dingen te doen voor ik sterf, is blijkbaar een urban legend. En wel hierom.

  • Koeien slapen helemaal niet rechtop.
  • Bovendien zijn ze veel alerter dan je zou denken. Zo’n beest hoort en ruikt goed en ze zijn ‘s nachts op hun hoede voor roofdieren. Het is al een hele opdracht om dicht genoeg bij zo’n koe te komen.
  • Je hebt veel kracht nodig om zo’n gigantische melkfabriek om te duwen. Een kleine eenvoudige berekening leert dat je minstens met twee moet zijn om een koe met stijve poten om te duwen. Als zo’n beest ook nog beweegt heb je nog meer man power van doen.

Gelukkig heeft er iemand een machine ontwikkeld die het wel kan. Leve de vooruitgang!

Geplaatst in Ik heb een mening U leest | Tags: , , | 2 reacties

Broers

Geplaatst op maart 27, 2012 door dodoinhetwild

Ze zitten elk aan het uiteinde van het grote ziekenhuisbed. Eentje houdt een rode zakdoek tegen zijn hoofd. Hij staart naar de grond. De andere doet zijn uiterste best om de etiketten op de plastic bakjes te lezen. Zijn mond beweegt mee met elke nieuwe lettergreep. De moeder zit tussen hen in. Ze bestudeert haar nagels.

De deur zwaait open en een jonge blonde dokter snelt binnen op haar sandalen.
“Eens kijken”, zegt ze minzaam tegen de jongen met de rode zakdoek. Langzaam neemt ze de rode lap weg en staart naar de gapende wonde. Voorzichtig tast ze rondom.
“Doet het pijn?”
De jongen zegt zachtjes van niet. Zijn kompaan kijkt van de andere kant van het bed met grote ogen toe.
“Je hebt geluk, dat hoeft zelfs niet genaaid te worden.” Ze glimlacht naar de jongen en draait zich om naar de moeder. “Het lijkt altijd heel erg als ze een snee op hun hoofd hebben. Het bloedt gewoon veel.” De knappe dokter opent een lade en haalt er enkele plastieken pakjes uit. Ze neemt ook een flesje van het rek en legt alles in een kartonnen schoteltje. “Een verpleegster komt je zodadelijk verzorgen, maar nu wil ik  eerst even naar je broer kijken, goed?”

Ze crost naar de andere kant van het bed en gaat op een krukje voor de jongen zitten.
“Wat is er precies gebeurd?”
“Hij heeft me geduwd”, zegt het jongetje met een piepstemmetje.
“Houd er nu over op”, keft de moeder, “of is het zo nog niet erg genoeg, misschien?” Zijn broer kijkt zwijgend naar de grond.
“Waar heb je dan pijn”, vraagt de dokter vriendelijk. “Hier”, zegt het kleine vogeltje, en steekt zijn arm uit. Als de dokter hem voorzichtig aanraakt, schrikt het jongetje van de pijn.
“Kan je je pols bewegen? Nee? We zullen er in elk geval een foto van maken, dan zijn we zeker. hè.” Ze glimlacht naar de jongen en wacht tot hij haar blik beantwoordt. Dan stuift ze weer de kamer uit.

De jongens staren voor zich uit. De moeder leest de handleiding van het brandblusapparaat.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , | Plaats een reactie