Custer’s Revenge

Op zoek naar twee miljoen verdwenen E.T.-games, stuitte ik op een ander berucht Atari 2600-spel. Eentje dat zo van de pot gerukt is, dat ik er wel een blogpost aan moet wijden.

George Armstrong Custer was een onvervaarde officier in de Amerikaanse burgeroorlog.  Hij wordt vooral herinnerd door zijn controversiële nederlaag in The Battle of the Little Bighorn. In die veldslag werd de zevende Calvarie van de VS ongenadig in de pan gehakt door een alliantie van verschillende indianenstammen. Hij stierf als een oorlogsheld, in de val gelokt door de bloeddorstige wilden. Custer’s Last Stand is nog steeds een begrip in de US of A. Dat heeft de brave man dan weer te danken aan bierbrouwer Bush, die een schilderij van de veldslag liet verspreiden in talloze saloons.

Als je dus een seksspel wil maken voor de Atari 2600, dan is General Custer toch je gedroomde hoofdpersonage. Enkel gekleed in boots, een hoed en een roze sjaaltje zal hij die Indiaanse Revenge eens een lesje leren zoals alleen een echte oorlogsheld dat kan.

Waarom men überhaupt seksspelletjes voor de grafisch beperkte Atari 2600 wilde maken, blijft een van de grootste mysteries van de twintigste eeuw.

Geplaatst in Ik kijk U leest | Tags: , , | 2 reacties

Boefjes

Ze houden niet op met giechelen. De eerste heeft een t-shirt scheef om zijn nek hangen en er zit een broek vast in een sok. Het is vakantie. De twee jongetjes crossen door de gangen van de supermarkt. De oudste  zeult met een groot pak maandverband.

Ze slaan de gang met conserven in en blijven abrupt staan. De ene fluistert iets in het oor van de andere. Daar moeten ze van giechelen. Een oude man bestudeert met zijn neus de ananasblikken. De jongetjes slenteren opvallend onopvallend langs de ananaskeurder en gooien vliegensvlug het pakje maandverband in zijn winkelkar. De kleinste schiet in de lach net op het moment dat het pak maandverband in de kar ploft. Ze stuiven weg, maar de man kijkt niet op. In de ene hand heeft hij een blik ananas. In de andere abrikozen.

De twee crossen verder door de gangen. Ook in de papierafdeling hebben ze geluk. Er is niemand te zien. Ze hebben alle tijd om de sportbijlage van de ene krant in de andere te steken.

De man met het witte haar stalt zijn spullen op de rolband uit. Hij neemt het pakje maandverband in zijn hand en staart naar het roze plastiek. De jongetjes lachen hem aan de andere kant van de kassa ongegeneerd uit. Ze hebben zoveel plezier dat ze de brede veiligheidsagent niet opmerken. Die legt zijn kolenschoppen op hun frêle schoudertjes.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , | Plaats een reactie

Vuilnisbelt

In 1983 crashte de videogame-industrie. De grootste fabrikant ging bijna over kop en zou nadien nooit meer zijn oude status halen. De crash van 83 is een klassiek verhaal van hybris, grootheidswaanzin en verkeerde inschattingen. Met als symbool drie miljoen begraven E.T.-spellen.

Eind 1982 zijn er 10 miljoen Atari 5200 spelconsoles verkocht. In die jaren haalt Warner (die van de film en de muziek) tot één derde van zijn omzet uit zusterbedrijf Atari. Steven Spielberg maakt de film E.T. en in juli 1982, één maand na de première, koopt Atari de rechten voor 20 à 25 miljoen dollar. Het E.T.-spel moet voor de kerstdagen in de winkel liggen. Een meneer Warshaw krijgt vijf weken om het spel te maken. Zijn beloning:  200.000 dollar en een all expense-trip naar Hawaï. Atari laat meteen vijf miljoen cartridges produceren. Het E.T.-spel verkoopt nog wel goed als kerstcadeau, maar wordt afgekraakt door de pers. E.T. the Extra-Terestrial staat sindsdien in elke top-10 van Slechtste Videogames Ooit.

In 1983 wordt de markt overspoeld door andere spelconsoles en een overvloed aan middelmatige spelletjes. De markt klapt in elkaar en Atari blijft zitten met drie à vier miljoen E.T.- en vijf miljoen inferieure Pacman-spelletjes.

Ondertussen zijn we september 1983. Het gemeentebestuur van Alamogordo, New Mexico, vaardigt het bevel uit dat er geen ouf-of-town vuilnis meer gestort mag worden op een vuilnisbelt aan de rand van het stadje. Jongeren zouden er immers op zoek gaan naar Atarispelletjes. De plek wordt een tijd later overgoten met beton, zodat niemand ooit nog kan achterhalen wat er precies begraven ligt in Alamogordo.

Atari lijdt zware verliezen en wordt een jaar later door Warner verkocht. Het iconische bedrijf is vanaf dan eigenlijk meer een merknaam zoals Micky Mouse dan een echt bedrijf. Niemand van Atari heeft ooit officieel toegegeven dat er ook maar iets in Alamogordo begraven ligt. Als je googelt op “Atari Landfill”, krijg je 118000 hits, maar ik heb geen enkele eerstehandgetuigenis gevonden dat er ook maar één E.T.-spel begraven ligt.

Maakt het eigenlijk iets uit wat er in de grond steekt in Alamogordo? Het idee dat er ergens drie miljoen spellen begraven liggen, zou voor elke CEO een waarschuwing moeten zijn voor de groeipijnen en vergankelijkheid van elke nieuwe technologie.

The E.T. Landfill Story: Fact, Fiction, Argle Bargle, Or Foofaraw?

Geplaatst in Ik heb een mening U leest | Tags: , , | 1 reactie

Vreemd Voer IV

Geplaatst in Ik lees U leest | Tags: , , , | Plaats een reactie

Twee gezichten

In The Invisible Circus kan de 18-jarige Phoebe de dood van haar grote zus en idool Faith niet zomaar achter zich laten. Het boek is de debuutroman van Jennifer Egan, die voor A Visit from the Goon Squad vorig jaar de Pulitzer voor fictie kreeg.

The Invisble Circus valt uiteen in twee delen. In het eerste deel mijmert Phoebe in haar geboortestad San Francisco over de slepende ziekte van haar vader en de dood van haar geliefde zus. Ze ergert zich aan haar moeder en broer die schijnbaar hun leven hebben voortgezet. Zijzelf slaapt in de kamer van Faith en weigert ook maar iets van plaats te veranderen. Egan schetst door de dromerige herinneringen van Phoebe en de gesprekken met haar broer en moeder, een gezin waarvan alle leden op een andere manier met verlies omgaan. Met op de achtergrond het verwarde San Fransisco van 1978.

Phoebe trekt naar Europa, zodat ze de tocht die haar zus fataal werd, zelf kan maken. Dit tweede deel is een soort van coming of age door het oude continent, waarbij het verhaal stad na stad spannender, maar ook een tikkeltje ongeloofwaardiger wordt. Werd in het eerste deel hier en daar nog ruimte overgelaten voor eigen interpretatie, dan zijn de plot en beweegredenen van de personages in het tweede deel meer expliciet.

De tweedeling verdeelde ook het Genootschap van het Genot van het Boek. De ene helft had genoten van het eerste deel, anderen vonden dat het boek pas goed op gang kwam in het tweede deel. Over de thematiek die de basis van het hele boek vormt, was meer eensgezindheid. De driehoeksverhouding tussen Phoebe, haar zus Faith en hun vader is zorgvuldig en geloofwaardig opgebouwd. En ook de tegenstelling tussen de hippie-idealen van de jaren zestig en het extreemlinkse geweld van de jaren 70 én de invloed daarvan op de personages, maken van het boek meer dan zomaar een holderdeboldertocht door Europa.

The Invisible Circus is een boek met twee gezichten. Een onevenwichtig debuut dat desalniettemin laat zien waartoe Jennifer Egan in staat is.

Geplaatst in Ik lees U leest | Tags: , | Plaats een reactie

500

Hij haalt zijn spullen uit de kartonnen doos en legt ze op de lopende band. Een zak aardappelen. Een brood. Fles sterkedrank. Spaghetti in een doosje en een pot tomatensaus. Hij knikt vriendelijk naar de kassierster. Haar mondhoeken trekken een beetje naar boven.

De spullen gaan opnieuw in de doos aan de andere kant van de kassa.
“Dat is dan 19 euro 40”, zegt de vrouw.
Hij steekt een grote brief van 500 euro naar haar uit. “Alstublieft”, zegt hij met een zwaar accent.
De vrouw zucht. “Dat nemen wij hier niet aan, manneke.”
“Ik heb niks anders bij.”
“Dat nemen wij hier niet aan.”
“Dit is toch ook geld.”
De vrouw zucht. De jongen geeft geen krimp. De vrouw zucht nog eens en loopt de winkel in. De jongen glimlacht naar mij. Een oudere man, kaal plus bril vergezelt de kassierster  en vraagt wat het probleem is. De jongen zwaait met zijn briefje van 500.
“Dat is toch geld om te betalen?”
De man knikt kort, zucht en wisselt het geld. De kassierster rekent af.
“Nog een goede dag”, zegt de jongen vriendelijk tegen de vrouw. De kassierster negeert hem. Ze scant de producten van de klant voor mij. “Nog een goede dag”, roept de jongen nu. De kassierster negeert hem verder. Hij haalt zijn schouders op en kijkt me verontschuldigend aan. Mijn mondhoeken trekken naar boven.
“Het is toch altijd hetzelfde met die buitenlanders”, zegt de vrouw tegen haar collega. Aan de kassa hangt een plaatje. Aanvaarde betaalmiddelen. Mooie kleurtjes met allerhande briefjes. En ook een grote brief van 500.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , | Plaats een reactie

Zoek het boek bij de inbreuk

Een rechter in Dendermonde sprak onlangs een ongewone straf uit. Een hardrijder kon kiezen uit 3 jaar rijverbod of een aantal uur gemeenschapswerk en het lezen van het boek Tonio van A.F.Th van der Heijden. Het boek handelt over het dodelijk verkeersongeval van zijn enige zoon.

Dit voorbeeld moet navolging krijgen. En dus een lijstje.

En ik heb nog hulp nodig. Wat raden jullie aan voor volgende inbreuken?

  • Openbare zedenschennis
  • Moord
  • Racisme
  • Gewapende overval
Geplaatst in Ik heb een mening U leest | Tags: , , , , , | 1 reactie

Peuter/Puber

Twee blonde staartjes en een lief snoetje. Ze tatert éénzelfde zinnetje uit een kinderliedje. Haar moeder wil dat ze zwijgt. Maar het meisje zoemt vrolijk verder. Moederlief haalt met lange trage halen de boodschappen uit de boodschappenkar. Melk. Verse groenten. Fruitsapzakjes met klein oranje rietje die heel hard knallen als je er met je volle gewicht op springt.

Het meisje zwiert een prei met veel enthousiasme terug in de kar.
‘Yana, laat dat’, zegt haar moeder afwezig. Yana neemt een zakje tomaten van de band.
‘Yana’, zegt de moeder streng. De staarwedstrijd wordt gewonnen door mamalief. De vrouw neemt de prei voor de tweede maal uit de kar. Yana neemt met haar lieve kleine handjes het andere uiteinde van de prei. Maar mama is sterker. Met een verbeten beweging rukt ze de prei uit de handen van het meisje. Yana stopt met zingen. Ze staart verbaasd naar de prei. En als de kassierster hem in het zakje stopt, laat het kleine meisje zich horen. De kassierster moet het onderste uit haar stem halen. De moeder negeert haar schreeuwende staartjes en betaalt met uitgestreken gezicht.

Yana stopt pas met wenen als ze de prei op de terugrit mag vasthouden.
‘Je vindt dat niet eens lekker’, zucht de moeder tegen haar achteruitkijkspiegel.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , | Plaats een reactie

Lijstje 2012

Mijn Pukkelpop lijstje voor 2012:

  • Foo Fighters om evidente redenen
  • Wye Oak was geweldig op Crossing Border en wil ik wel eens in een grote tent zien
  • Josh T. Pearson was eveneens zeer de moeite op Crossing Border
  • Feist
  • Neil Young & Crazy Horse  omdat dromen nog steeds mag
Geplaatst in Ik luister U leest | Tags: , | 1 reactie

Pleister

In de supermarkt monstert een jongen het rekje met de pleisters. Hij heeft een boodschappenmandje. Een zakje M&Ms en drie flesjes Vitamin water. Vuile sneakers en enkele puistjes in zijn gezicht. Zijn haar is met de nieuwste geltechnologie in de juiste plooi gelegd.

Ze verkopen hier veel pleisters. Het huismerk. Degelijke Duitse. Met een muisje of zonder tekening. Verschillende maten. Gigantisch grote en hele kleine. De jongen kijkt naar links en naar rechts, alsof hij een drukke straat wil oversteken. Er zijn ook combi-pakjes met verschillende afmetingen. Hij kijkt de oude vrouw na die met haar kar langzaam naar de volgende rij schuifelt.

De jongen helt een beetje meer naar rechts. Naast de pleisters hangen de condooms. In een oogopslag heeft hij zijn keuze gemaakt, maar net als hij het pakje van het rek wil nemen, stapt een kassierster fluks door de rij. De jongen schrikt en vier pakjes vliegen door de winkel.

De winkelbediende glimlacht naar hem en geeft hem de weggesprongen pakjes. De jonge kleurt helemaal rood. Behalve zijn haar. Dat blijft door de hoogtechnologische gel in de perfecte vorm staan.

Geplaatst in Ik schrijf U leest | Tags: , , | Plaats een reactie